فرا رسیدن ماه محرم وایام سوگواری سالارشهیدان حضرت

امام حسین (ع)

را به همه شیعیان و دوستداران آن امام بزرگ تسلیت میگم.

امیدوارم عزاداری هاتون مورد قبول خداوند و امام قراربگیره .

ما رو هم از دعاهاتون بی نصیب نزارید .

یا حسین(ع)

پس از شهادت امام حسين(علیه السلام) سرِ مطهّر حضرت را به كوفه و شام بردند در هر دو شهر، افراد متعدد، آياتی را از رأس مطهّر شنيده و روايت كرده اند. در روایتی از زید بن ارقم آمده است: سر مبارك حضرت امام حسین را بر نیزه در كوفه در حال خواندن آیات قرآن دیدم: «اَم حَسِبتَ اَنَّ اَصحـَابَ الكَهفِ والرَّقیمِ كانوا مِن ءایـَتِنا عَجَبـا؛ (1) آیا گمان كردی اصحاب كهف و رقیم از آیات عجیب ما بودند؟ ». موی بر تنم راست شد و گفتم. این ماجرا عجیبتر از جریان اصحاب كهف است. (2) در نقل دیگری آمده: وقتی راس و سر مبارك را در جایگاهی كه در صیارفه برایش معین كرده بودند، نهادند، چون آن جا در اثر ازدحام جمعیت و عبور و مرور شلوغ بود، سر مبارك برای متوجه ساختن مردم ابتدا به صدای بلند گلو صاف كرد به گونه ای

1- عیاشى از عبداللّه بن سنان روایت کرده است : به خدمت حضرت صادق عليه السلام رفتم حضرت فرمودند: مى خواهى تو را دعایى تعليم کنم که چون بخوانى حق تعالى قرض تو را ادا کند و حال تو نيكو شود؟ گفتم : چه بسيارمحتاجم به چنين دعا . حضرت فرمود: بعد از نماز صبح بگو: توکلتُ على الحىُّ القيّومُ الذى لایموت و الحمدللّه الذى لم یتخِذ و لداً و لم یكن له شریك فى المُلك و لم یكُن لهُ و لىٌُُ من الذُّل و کبِّرهُ تكبيرا اللهم اِنّى اعوذُ بِك من البؤس و الفقرِ و من غلبةِ الدینِ و السُّقمِ و ا سئلُك ان تُعيننى على اداءِ حقِّك اِليك و اِلى النّاسِ (و به روایت شيخ وَسى چنين است :) و من غلبةِ الدینِ فصلِّ على مُحمد و اله واعِنّى على اداءِ حقِّك اِليك و اِلى النّاس 2 - ای محمد هر که از امتت از قرض و دِین ملول گشته ٬

به یقین او از فرشتگان نبود، چرا که قرآن با صراحت مى گوید: «کانَ مِنَ الْجِنِّ فَفَسَقَ عَنْ اَمْرِ رَبِّهِ»; (او از جن بود، سپس نافرمانى پروردگارش را کرد) . (1) ولى از آن جا که پیش از آن در مقام اطاعت و بندگى بسیار کوشا بود در صف فرشتگان جاى گرفت و به همین دلیل جزء مجموعه آنها محسوب مى شد و اگر در پاره اى از تعبیرات مانند خطبه قاصعه (خطبه 192) به عنوان ملک از او یاد شده به همین دلیل است ; علاوه بر این خودش به صراحت مى گوید: «خَلَقْتَنى مِنْ نار» ; ( مرا از آتش آفریدى )(2) و مى دانیم آفرینش جن از آتش است نه فرشتگان ، همان گونه که در آیه 15 سوره الرحمن آمده: «وَ خَلَقَ الْجانَّ مِنْ مارِج مِنْ نار». در روایات اهل بیت(علیهم السلام) نیز به این معنا اشاره شده است.(3) اضافه بر اینها قرآن براى ابلی

حضرت امام صادق(ع)میفرماید: «أبی الله أن یُجری الاشیاء الا بالاسباب فجعل لکلّ شیءٍ سبباً و جعل لکلّ سبب شرحاً و جعل لکلّ شرح مفتاحاً ؛ خداوند پرهیز دارد از اینکه کارها را از مجرای غیر طبیعی خود اجرا نماید.از این رو برای هر چیزی سببی، و برای هر سببی گشایشی، و برای هر گشایشی کلیدی قرار داده است.» (بصائر الدرجات، محمد بن حسن صفار، ص۶) پس نمی توان از قرآن که در اصل برای هدایت و شفابخشی بیماری های روحی آمده تا از بیماردلی چون کفر و شرک و نفاق و ضلالت رهایی بخشد، نمی بایست انتظار درمان و شفابخشی جسم را داشت، باید گفت که همان خداوند که اسباب مادی را برای درمان قرار داده هم چنین اسباب غیر مادی چون دعا و ذکر را برای درمان و حل مشکلات مادی بشر قرار داده است. امیرالمومنین (ع)در این باره می فرمایند: «در

جن - موجودی است ناپیدا که وجود آن را قرآن کریم تصدیق کرده و مشخصاتی را نیز برای آن معرفی نموده است از جمله این که: الف)از شعله آتش آفریده شده اند [1]. ب)مانند انسان دارای تکلیف و مسوولیت هستند؛ یعنى مکلف است و هدف او بندگى خداست. خداوند متعال